 |
Farit Saitovich Gubayev |
 |
dokument |
 |
Rosja |
 |
2026 |
 |
Farit Gubayev |
 |
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 5.00 (1 Vote) |
25 października 2026 r. zmarł w Barcelonie Farit Gubayev, wybitny rosyjski dziennikarz, fotograf, artysta. Farit Saitovich Gubayev urodził się 15 lipca 1951 roku w Kazaniu. Był z pochodzenia narodowości tatarskiej. Pierwszy aparat "Smena" Смена otrzymał w prezencie od matki, kiedy poszedł do pierwszej klasy.
Tworzył w różnych gatunkach fotograficznych, takich jak reportaż, martwa natura, portret, akt, krajobraz. Jako fotograf zawsze starał się zachować równowagę estetycznego punktu widzenia reportera-fotografa, zachowującego równowagę między formą a treścią. W swoich pracach autor dąży do harmonijnej relacji czasu, przestrzeni i światła, pokazując zdolność widzenia piękna w życiu codziennym, w szefrokim spektrum percepcji od brzydkiego i bezwartościowego życia do wysokiego poziomu poetyckiego, inspirując się takimi mistrzami fotografii jak A. Cartier-Bresson i D. Arbus. Jak zauważył L.. Bendavid-Val, „przyglądając się uważnie codziennemu życiu, w swoich pracach łączy w sobie realizm z pięknem, obdarzając je kunsztem i optymizmem, w którym cały świat potrzebuje więcej niż kiedykolwiek...
W 1976 roku ukończył Wydział Dziennikarski Wydziału Historii i Filologii Kazańskiego Uniwersytetu Państwowego im. Lenina. Potem pracował jako korespondent gazety Komsomol i odpowiedzialny sekretarz republikańskiej gazety młodzieżowej Komsomolets Tataria, a także redaktor fotograficzny gazety "Vechernyaya Kazan". W 1991 roku został ściągnięty do pracy w Moskwie w gazecie Rossiya, następnie pracował jako redaktor zdjęć w magazynie "Obometer", kierował wydziałem wystaw fotograficznych w "Centrum Fotografii" Związku Dziennikarzy Rosji, współpracował z magazynem "Ogonyok". W 1996 roku powrócił do Kazania, gdzie współpracował z czasopismem "Kazan".
Był członkiem Związku Dziennikarzy ZSRR (1976), Związku Fotografów Rosji , Międzynarodowej Konfederacji Dziennikarzy, Związku Dziennikarzy Rosji i Moskiewskiego Związku Grafików. W 2012 r. został wybrany na stanowisko szefa rady artystycznej Związku Fotografów Republiki Tatarskiej, a w 2016 r. otrzymał tytuł honorowego członka Związku Artystów Fotograficznych Rosji. W 2019 roku został przyjęty do Związku Artystów Rosji. Wielokrotnie uczestniczył w wystawach międzynarodowych. W 2023 roku został nominowany do Państwowej Nagrody Republiki Tatarstanu nazwanej na cześć G. Tukaya za cykl prac w dziedzinie fotografii artystycznej, poświęcony Tatarstanowi. 
Był członkiem jury konkursów międzynarodowych, rosyjskich i republikańskich w dziedzinie fotografii, organizatorem i kuratorem szeregu wystaw fotograficznych w republice i za granicą, dedyktorem wystawowym i edytorem albumów i fotoksiążek, autorem artykułów na temat twórczości artystów i fotografów, publikacji na aktualne tematy kultury artystycznej. Jako współautor wziął udział w przygotowaniu albumu "Rosja. 100-letnia historia na fotografiach" (Nowy Jork, 1994). Autor i kompilator albumów "Sowiecki Tatarstan" (1980), "Tatarstan - portret współczesnego" (2006-2007, w dwóch tomach), "Tatarstan - nasz wspólny dom" (2007), "Izge Bolgar - Święty Bułgar" (2016), "Kazan - Paryż" (2019).
Jak sam mówił
"Uważam, że w chwili fotografowania fotograf nie ma prawa się zrelaksować. Palec powinien być zawsze na spuście migawki. Zdarzały się przypadki, kiedy jesteś rozproszony przez sekundę i widzisz krawędź oka, że moment jest pominięty. Proza-uszne. Co gorsza, kiedy długo czekasz na wydarzenia, a następnie opuść aparat i przyjdź w tej chwili. Dla fotografa, jak dla myśliwego, najważniejsza jest cierpliwość. Musisz być w stanie śledzić „zdobycz” przez wiele godzin. Jednocześnie ważne jest nie tylko, aby złapać ten moment, ale także móc ją złożyć. Tak, że w kadrze nie ma zbędnych szczegółów - gałęzie drzew, druty, przypadkowych przechodniów, ptaki... Wszystko to musi być obliczone z wyprzedzeniem. Idealnie, obraz powinien być taki, że nie musi być oprawiony, obrzezany, poprawiony w edytorach graficznych. Wymaga to dokładnej kalkulacji i artystycznego spojrzenia."
Według O. A. Klimova, czarno-biała gama zdjęć w samym rdzeniu tworzy oddzielny, nie całkiem realny świat. Gubajewowi udawało się uchwycić sprzeczne piękno człowieka, wymykając się widzowi w świecie kolorów, a jego brzydki styl życia znajduje nadzieję i miłość, "stając się" piękną kosztem nie zewnętrznych, ale wewnętrznych treści. Jasność i tożsamość to fotografie z cyklu Сабантуй"Sabantuy", który trwał ponad dwadzieścia lat[2][2]. Krytyka dotyczyła również pracy Gubajewa z Sołowkowa z końca lat 80., gdzie fotoghrafował ludzi żyjących wśród starych murów klasztorów, w środku upiornej mgławicy nowej wiedzy o represjach i morderstwach z przeszłości][44].
Tematyka zdjęć
Pięć lat fotograf realizował projekt „Zwycięstwo", dla którego podróżował po wszystkich zakątkach Tatarstanu, tworząc portrety ponad stu weteranów Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Ulubionym tematem Gubaeva jest również piękno kobiet. Po otrzymaniu dotacji z Ministerstwa Kultury Rosji, w 1992 roku stworzył projekt „Szukając kobiety”, tworząc portretową galerię kobiet, zarówno tych starszych z wioski, jak i akty modelek. Na zamówienie magazynu, Gubajew fotografował pary homoseksualne, ale nie czuł tego artystycznego zainteresowania tym tematem.
Kobieta to tajemnica, tajemnica, mistyka. Nie sposób ich zrozumieć i wyjaśnić. Trzeba ich tylko kochać i podziwiać. Każdy artysta w swojej twórczości przede wszystkim wyraża siebie, swój stosunek do przedmiotu uwagi. Stąd korzenie stylu i wizji autora. Tak, za każdym razem, gdy przed kamerą są kobiety różne i inaczej ubrane. Ale zawsze jestem taki sam. Pozostaję takim samym fotografem jak wczoraj, rok temu. Jak słusznie zauważyłeś: „Nie możesz pić talentu!” Nigdy nie szukam konkretnej kobiety. Uwielbiam fotografować was wszystkich, najzdolniejszych i najzwyklejszych, pozornie niewidzialnych w tłumie. Uwierzcie mi, wciąż mam wystarczająco dużo siły i wyobraźni, emocji i chęci odkrycia w każdym z was cech pięknego i wyjątkowego świata. I nie jest tak ważne, aby się okazało: arcydzieło czy po prostu normalne zdjęcie. Proces strzelania, czas komunikacji z nią jest ważny...
Gubajew stworzył też całą galerię portretów znanych artystów, kultury, polityki, takich jak E. A. Ewtuszenko, B. - Sh. Okujawa, A. D. Sacharow, R. X. Nuriev, V. B. Keshner, V. B. Nikolsky, V. A. Jakowlew, N. Dautow, B. Urmanche, S. Sadykova, ja. Szajrow, A. Fatutdinow, A. Abdrashitov, R. Minnullin, T. Minnulina, M. Szaimiew, M. Achmetow[tat.], R. Ratnikova[tat.][ 55]][56]]][2] Jest autorem unikalnych portretów A. A. Tarkowski (1979) i S. T. Richter (1986) podczas ich jedynych wizyt w Kazaniu,[57] ]A. G. Schnitke (1990) w swoim moskiewskim mieszkaniu[58]], A. Cartier-Brisson (1995) w Paryżu[59]], S. Gubaidullina (1989, 2001, 2020) w Kazaniu i Moskwie. 
