 |
„Pałuki. instant” |
 |
dokument |
 |
Pałac w Uścikowie |
 |
05.09.2026 |
 |
Piotr Koralewski |
 |
1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 5.00 (5 Votes) |
„Pałuki. instant” to niezależny, autorski projekt dokumentalny realizowany przez Piotra Koralewskiego. Auto pracował nad nim w latach 2024–2025. Materiał został zrealizowany przy użyciu aparatów Polaroid i Fuji Instax. Wernisaż wystawy „Pałuki. instant” odbędzie się 5 września 2026 roku o godz. 17:00 w Pałacu w Uścikowie koło Żnina, miejscu o wyjątkowym charakterze, które dobrze współgra z ideą projektu. Program wydarzenia zakłada otwarcie wystawy, krótkie wprowadzenie autorskie, rozmowę o pracy nad cyklem, zwiedzanie ekspozycji oraz oprawę muzyczną na żywo. Jak autor sam pisze o wystawie:
(...) Cykl powstał poza zewnętrznym zleceniem, bez komercyjnego celu i bez podporządkowania gotowej wizji promocyjnej regionu. Dzięki temu mogłem dokumentować Pałuki swobodnie i uważnie - pokazując zarówno miejsca piękne, charakterystyczne i malownicze, jak również te codzienne, mniej oczywiste, zapomniane, pomijane lub stopniowo znikające.(...)
"Pałuki są historyczną krainą położoną na styku dzisiejszego województwa kujawsko-pomorskiego i wielkopolskiego. W projekcie istotne są obie części tego regionu - zarówno okolice Żnina, Szubina, Kcyni, Barcina, Gąsawy, Wenecji, Biskupina, Grocholina, Wolwarku czy Lubostronia, jak również wielkopolskie Pałuki związane m.in. z Wągrowcem, Gołańczą, Margoninem, Szamocinem, Wapnem, Łeknem i Tarnowem Pałuckim. W ramach pracy nad cyklem odwiedziłem blisko 100 miejscowości, tworząc szeroki, osobisty zapis regionu istniejącego pomiędzy administracyjnymi granicami województw, a zarazem silnie zakorzenionego w lokalnej historii, krajobrazie i codzienności.
W kujawsko-pomorskiej części projektu szczególne miejsce zajmuje mój rodzinny Żnin - jeden z najważniejszych punktów całego cyklu i naturalne centrum pałuckiej opowieści. Fotografowałem jego ulice, podwórka, zabudowania, fragmenty codzienności, miejsca rozpoznawalne i mniej oczywiste. Ważne są dla mnie również takie miejscowości jak Szubin, Kcynia, Biskupin, Łabiszyn, Barcin, Gąsawa, Grocholin, Wolwark i Lubostroń - różne pod względem charakteru, historii i skali, ale wspólnie tworzące obraz Pałuk jako regionu żywego, złożonego i wartego uważnej dokumentacji.
Równie istotna jest dla mnie wielkopolska część Pałuk. W projekcie pojawiają się m.in. Wągrowiec, Gołańcz, Margonin, Szamocin, Wapno, Łekno i Tarnowo Pałuckie. To miejsca, w których historia regionu spotyka się z codziennością małych miast i miejscowości - z lokalną architekturą, drogami, krajobrazem, śladami dawnego życia i przestrzeniami, które często pozostają poza głównym nurtem opowieści o Wielkopolsce. Szczególne znaczenie ma dla mnie Tarnowo Pałuckie, gdzie znajduje się drewniany kościół uznawany za najstarszy drewniany kościół w Polsce.
Założeniem projektu nie było stworzenie jednowymiarowego, pocztówkowego obrazu Pałuk. Chciałem pokazać region szerzej - poprzez miasta, mniejsze miejscowości, drogi, podwórka, architekturę, krajobraz i miejsca, które zmieniają się, niszczeją albo powoli tracą swój dawny charakter. Interesowały mnie zarówno przestrzenie reprezentacyjne, jak i te zwyczajne, codzienne, często pomijane w oficjalnych narracjach o regionie.
Szczególnie ważny jest dla mnie wybór medium. Fotografia natychmiastowa nie jest w tym projekcie jedynie techniką zapisu, ale świadomym narzędziem artystycznym i dokumentalnym. Polaroid i Instax narzucają własne ograniczenia: określony format, fizyczność odbitki, niepowtarzalność obrazu, niedoskonałość koloru oraz specyfikę procesu powstawania fotografii, która wymaga uważności i świadomego podejmowania decyzji już w chwili wykonania zdjęcia. Te cechy stały się integralną częścią projektu i dobrze odpowiadają charakterowi fotografowanych miejsc - często nieidealnych, naznaczonych czasem, zwyczajnych, a jednocześnie ważnych i pełnych obecności.
Planowana ekspozycja będzie liczyć 393 fotografie natychmiastowe. Będzie to największa indywidualna wystawa fotografii natychmiastowej w Polsce. Skala projektu, jego dwuletni proces realizacji oraz konsekwentne użycie fotografii natychmiastowej jako głównego medium sprawiają, że wystawa ma charakter zarówno dokumentalny, artystyczny, jak i regionalny. Jest próbą stworzenia materialnego archiwum miejsc, które często funkcjonują poza centrum fotograficznych i kulturowych narracji.
